Wojtku, w tych zdjęciach jest coś, czego do końca nie potrafię nazwać. Widać w nich nie tylko kulturę, ludzi, ich radości i smutki ale coś więcej… życie jakie dźwigają na swoich barkach.
Zastanawia mnie czy 5 kartofli to zawsze kilo, czy po prostu ladniej wyglada jak sa tak ulozone na macie…??:-)
A rajdy ku smiertelnej przygodzie to cos co pamieta sie cale zycie!Po ostatniej podrozy nie wsiade juz do autobusu lub furgonetki indonezyjskiej, chocbym miala cala wyspe na pieszo przejsc!:-)POzdrawiam z szalonej Terra Australis!
19. luty 2009 at 19:32
Kochani, Wasze zdjęcia są co raz bardziej fantastyczne, pełna egzotyka. Dbajcie o siebie, buziaki i uściski
19. luty 2009 at 21:36
Wojtku, w tych zdjęciach jest coś, czego do końca nie potrafię nazwać. Widać w nich nie tylko kulturę, ludzi, ich radości i smutki ale coś więcej… życie jakie dźwigają na swoich barkach.
Brawo :)) przejmujące :))
Pozdrawiam
20. luty 2009 at 01:27
Zastanawia mnie czy 5 kartofli to zawsze kilo, czy po prostu ladniej wyglada jak sa tak ulozone na macie…??:-)
A rajdy ku smiertelnej przygodzie to cos co pamieta sie cale zycie!Po ostatniej podrozy nie wsiade juz do autobusu lub furgonetki indonezyjskiej, chocbym miala cala wyspe na pieszo przejsc!:-)POzdrawiam z szalonej Terra Australis!