To, że nam może brakować tej odwagi to jedno, a drugie to, to, że obok mnie jest ktoś, kto poznaje świat wychodząc właśnie z domu i jadąc na drugi koniec świata. Ten ktoś, gdy wróci opowie mi to co widział i jego oczami, jego duszą zobaczę w wyobraźni niektóre obrazy. Jednakże to nie to samo, co widzieć, przeżywać, czuć, rozkoszować się, smakować indywidualnie, na żywo.

Zazdroszczę, podziwiam, gratuluję determinacji i z całego serca dziękuję za reportaż, wspomnienia i przepiękne fotki oraz za ten mały szczęśliwy prezencik z Amazonki. :)))