Przez drogi i bezdroża Ameryki Poludniowej

blog z Indii w układzie Edi&Wojtek na www.wojtekwojcik.com

edyta — Sat, 06 Mar 2010 13:52:48 +0000

www.wojtekwojcik.com

a dziś ukradli mi klapki…

edyta — Fri, 05 Mar 2010 13:22:41 +0000

W świątyni Kali, a właściwie pod świątynią, jednym z najznamienitszych zabytków Kalkuty zwanym Kali Ghat.
Jeden z tutejszych „wolontariuszy” oprowadził nas po kompleksie i w ekspresowym tempie z błogim uśmiechem wszystko rozumiejącego idioty, z wymawianym jeszcze szybciej niż chodził „szanti, szanti” odprawił modły za pomyślność nas i naszych rodzin i dzieci i pewnie nawet prawnuków. Na koniec wręczył nam zeszycik gdzie obok innych obcych nazwisk, przy których stały liczby z co najmniej trzema zerami Wojtek dopisał nasze 20. Wolontariusz się podziwił, pobiadolił, puścił nas wolno i pewnie dopisał do naszej cyfry dwa zera, dla kolejnych, którzy przyszli po nas.My zaś wróciliśmy do świątyni gdzie tłum przewalał się z kwiatami, monetami, banknotami, modłami. Gdzie też się przewaliliśmy z innymi i ze wszystkim oglądając czarowne oczy bogini Kali.

Buty zostawiliśmy przed świątynią, bo kazał nam jakiś stary, całkiem dostojny Pan, który nasączył nam jeszcze ręce jakąś brudną wodą. Wyszliśmy z budynku, a tam gdzie zostawiliśmy nasze obuwie było o jedną parę mniej – moją parę.

W momencie, kiedy się zorientowałam, sama byłam jak Kali. Gorący asfalt, pod stopami, ja nad brudem miejskiej uliczki, wśród kolorowych straganów nieustającego odpustu, przede mną cel – kupić coś, co osłoni moje rozmiękłe miejskim życiem, obolałe stópki, za mną … hmm… cierpliwy Wojtek bezskutecznie próbujący pomóc.

Przeszło mi dopiero nad szklaneczką dobrego gorącego czaju. Kupiłam klapki – męskie, bo rozmiary damskie kończyły się mniej więcej na długości połowy mojej pięty. Gagatka oczywiście nie dorwałam. Wokół nikt się nie dziwił, tylko ze współczuciem kiwali głowami.

Zasada – nawet jeśli każą ściągnąć Ci buty przed jakąś świątynią, budynkiem, bóstwem, czy innym cudem – buty zdejmij, ale zabierz je ze sobą.
Najzabawniejsze, że to takie oczywiste ;)

Psy indyjskich miast turystycznych

edyta — Thu, 04 Mar 2010 13:20:29 +0000

W dzień, gdy upał przenika najgłębsze tkanki skóry, gdy słońce pali żarem – śpią. Rozproszone przepływającą tam i z powrotem ludzką masą są niemal niewidoczne. Ożywają z nadejściem chłodu nocy. Kiedy tłum przechodniów rzednie, zanika niemal, one pozostają na opustoszałych ulicach, nagle bardzo liczne łączą się w hordy i przestają być tak przyjemnie bezwładnym elementem krajobrazu. Indyjskie psy żyją nocą.

foto Edyta MoczulskaPanuje tu czysta hierarchia siły. Młode, zdrowe, silne psy są dobrze dożywione, ich ogony pewnie pną się ku górze, ich postacie rysują się na czele nocnych watah, ich zęby pewnie tną słabsze ciała psów starych, chorych, słabszych, tych, które walczą gorzej się. Stare znają bezlitosne zasady tutejszej egzystencji, małe się ich uczą.

Czasem w labiryntach wąskich uliczek można usłyszeć zrozpaczony skowyt szczeniaka, można zobaczyć jego rozdzierane do krzyku malutkie szczęki, płacz zranionego stworzenia. Skomlą tylko małe psy, nie nauczone życia naiwnie myślą może, że ktoś zareaguje na ich ból. Stare i chore psy milczą, nieme wloką swe chude ciała z kąta w kąt, od rynsztoku, do rynsztoku wyciąganą gnijące tam resztki, najgorszym ścierwem próbując przedłużyć swoją egzystencję.

Dzieci zaś bawią się ze zdrowymi szczeniakami, ciągają za uszy zdrowe silne psy. Jakby wszystkie należały do każdego z tutejszych mieszkańców, jakby znały smak jego pieszczot, jego kija i kamienia - czują respekt.

Psy indyjskich miast turystycznych nie lubią turystów. Z reguły ich ignorują. Zazwyczaj ich nie ruszają, czasem tylko obszczekają powstrzymywane rozbawionym hinduskim głosem, podejdą cichutko z tyłu, musną nosem idącą dłoń i zawarczą znienacka, może dla draki, może z żywej niechęci.

Omijam je z daleka.

Obserwuję zależności nie mogąc pozbyć się porównań z ludzkim światem indyjskich miast turystycznych.

foto Wojtek Wójcik

nad Gangesem było tak ….

edyta — Sat, 27 Feb 2010 14:29:51 +0000

Dwa dni temu stanęłam nad Gangesem. Wielki Ganges, święty Ganges, Ganges ściek. Rzeka – matka, rzeka życie - i nawet coś w niej żyje – tak twierdzi Wojtek – nie miałam szczęścia zobaczyć, miałam szczęście nie odczuć. Wielu się w niej kąpie, bo taka kąpiel święta jest. Poza tym jednak, poza cudownymi wierzeniami i piękną otoczką kolorowych rytuałów odprawianych przez wypomadowanych braminów, poza nadzieją w oczach niektórych zanurzających swe czyste ciała w zielonej wodo – mazi jest brud i bieda słaniająca się z głodu, bieda żebrząca, błagająca, oszukująca, kradnąca, wykorzystująca. A nad nią amerykański luz, japońskie fotografie, turystyczna ślepota i polskie : „czego on chce…”. Ignorancja goni się z nędzą w nierównym wyścigu.Moje Indie są na razie piękne w domyśle, piękne nie do końca, piękne inaczej. Od dwóch dni zwiedzam wąziutkie uliczki Varanasi. Właściwie tunele, nie uliczki, gdzie wzdłuż szerokich na 1-2,5m przejść pną się kilkupiętrowe… hmmm… kamienice… powiedzmy. Gdzie ludzie mijają się z krowami i motorami, gdzie często najmniejsza wnęka kryje jakąś głowę sprzedającą cukierki, papieroski biri, zeszyty, kadzidła, perfumy, pamiątki, koraliki i … inne
cuda. Gdzie zapach kadzidła, olejków zapachowych miesza się z zapachem curry, gotującego się mleka, spacerujących, dobrze dożywionych krów, chudziutkich hindusów i szlamu co dzień spłukiwanego do bardziej lub mniej wartkich dziwnobarwnych rynsztoków. Gdzie ponad tłustą bryłą bezosobowych budynków pną się
do góry resztką sił szczyty pięknych misternych świątyń i świątynek, czasem działających, czasem zawieszonych szmatami i resztkami worów, gdy służą za czyjś dom. Gdzie resztki wspaniałej, zdobnej, misternej architektury dadzą się dostrzec czujnemu spojrzeniu.

To miejsce turystyczne, choć pierwsze, w którym odnajduję się czasem. Bo nie tylko biali są tu przyjezdni, przeciwnie, stanowią odsetek. Piękne hinduskie panie i szanowni panowie, dzieci i podrostki z całych Indii odbywają tu pielgrzymki. Ubierają piękne stroje, czeszą gęste czarno – granatowe włosy, uczestniczą w świętych rytuałach, kupują błogosławione mleko in “good price”, “best quality” i czczą kwiatami rzekę matkę i kupują, kupują, kupują i jedzą – jak na turystów przystało.

Pomimo wszystko ładnie tu i kolorowo i czasem nawet zabawnie. Czasem można bezinteresownie z kimś porozmawiać i wtedy widać jak mili ludzie tu żyją, jacy przyjaźni i jaki miły szeroki uśmiech mają w odpowiedzi na uśmiech. Wtedy jakoś tak mi nieprzyjemnie w środku, że przesadną natarczywość zbywam niekiedy,
w chwilach zniecierpliwienia ,polskim głuchym burknięciem „czego…”

moje pierwsze spotkanie z Indiami

edyta — Wed, 24 Feb 2010 16:36:13 +0000

Moje pierwsze spotkanie z Indiami nastąpiło już kilka dni temu. Pędzący czas jest równie przytłaczający jak hałas, tłum i natarczywość niektórych ludzi. Brniemy trasą bardzo turystyczną - zobaczyć to, co zobaczyć należy. Za tydzień zjedziemy z tego szlaku, do ludzi. Dziś jednak wyruszamy dalej w stronę kolejnych zabytków, których coraz więcej zapisuje się w mojej pamięci. Bo zaczęliśmy właśnie od nich: Indian Gate, Pałac Prezydencki w Delhi, Qutub Minar, Red Fort, Jama Masjit, Taj Mahal, Fort Agra i kilka innych pomniejszych. A do tego ulice i uliczki, a w nich trzy razy więcej ludzi niż być powinno, pędzące riksze i motoriksze i samochody. Wszystko jak jeden wielki pulsujący, nieomal bezkolizyjnie pędzący organizm. Głośny, kolorowy i brudny, czasem śmierdzący, czasem pachnący kadzidłem. Biedny i bardzo bogaty. W nim, wśród rowerów, ludzi i motorów we wnękach i w drzwiach, stoliki i ławeczki, przy nich ludzie w metalowych misach i kadziach gotują i smażą. Mleko kipi i wykipieć nie może, a z niego pyszny czai z imbirem i inne mleczne specjały, których jeszcze nie znam. Smażą się puri i parata. Gotuje się dal, aloo mutter, gobi, paneer, sabzi, cachori, a do tego pieką się chapati w okrągłych piecach tandoori. Jadamy w takich miejscach, w zwykle przyjaznej atmosferze. Jest pysznie i wbrew pozorom braku higieny, jadania palcami na świeżym powietrzu, do dziś dnia żołądek żadnego z nas nie doznał, owianego powszechną legendą, uszczerbku. Wojtek dzielnie próbuje mnie nauczyć indyjskich nazw, rozpoznawać co jest z kalafiorem, a co z cieciorką, a jak powiedzieć chodźmy.
Ludzie bywają męczący i zniechęcający natarczywością, czasem wprost nachalnością. Targowanie się jest na porządku dziennym, każdogodzinnym, każdotransakcyjnym. Ceny można zbyć o połowę niemal zawsze, czasem nawet o 80 %. Ale też biedy jest dużo, bardzo dużo. Slumsy graniczą z murami Taj Mahal, albo może Taj Mahal graniczy ze slumsami. Biedni, połamani, powyginani dziwnymi chorobami ludzie, dzieci proszą o pieniądze….
Zabytki są piękne, wspaniałe, zapierające dech. Bogactwo architektury i zdobień jest przeogromna. W tej feerii wszelakich struktur, faktur i rysunków trudno uwierzyć, że robiły to ręce ludzkie. Dokładność wykonania jest powalająca. Dlatego warto…. przeżyć jeszcze kilka dni tego tłumu dla tych zabytków….

Ps. Od tej pory przez jakiś czas będę pojawiać się gościnnie u Wojtka na www.wojtekwojcik.com - tam bęziemy blogować w dotychczasowym układzie.

www.wojtekwojcik.com

edyta — Wed, 24 Feb 2010 15:29:59 +0000

www.wojtekwojcik.com - kontynuacja latynoameryka.pl pod tym adresem.. Zapraszamy tym razem do Indii…..

Oblicza Ameryki Południowej - Wystawa w Il Buon Caffee

wojtek — Tue, 08 Dec 2009 11:40:41 +0000

Zapraszam do Il Buon Caffe w Koszalinie na wystawę pod tytułem: Oblicza Ameryki Południowej. Możecie tam obejrzeć kilka moich ulubionych portretów z podróży po Ameryce i oczywiście napić się najlepszej kawy w mieście.. Polecam..

DUET PERFORMATYWNY JANICKA_ELSNER „IMPONDERABILIUM”, PERFORMANS

wojtek — Wed, 25 Nov 2009 18:10:05 +0000

…. i mój mały come back - kostiumy - Edyta Moczulska

a do tego: Agata Elsner i Ewa Janicka - reżyseria, Patryk Lichota - muzyka, Agnieszka Michalak, Danuta Sękowska, Agata Kubiak, Kinga Łysów, Michał Kubiak, Kuba Zamojski

w ramach zakończonego już festiwalu “no woman no art” w Poznaniu

zdjęcia: Wojtek Wójcik oczywiście :)

Zobacz przygotowania do spektaklu, kliknij na zobacz więcej..

ostatnia przymiarka (fot. ediem):

Maciej Zień - Teatr Wielki - Warszawa - 11.2009

wojtek — Sun, 22 Nov 2009 13:37:35 +0000

Maciej Zień

Paprocki&Brzozowski

Pokaz slajdów - Koszalin - 19.11.2009 (czwartek)

wojtek — Tue, 17 Nov 2009 18:57:31 +0000

Wszytskich zainteresowanych zapraszamy na Nasz pokaz slajdów z Ameryki Południowej.

Miejsce: Klub Obieżyświata -Galeria Kosmos - Koszalin

Czas: godz. 18.00 , 19.11.2009

Prestiż - tym razem modowo

wojtek — Tue, 27 Oct 2009 10:23:44 +0000

Zapraszam do nowego wydania Prestiż tym razem kilka fot modowych:

Boćkowiak

wojtek — Tue, 13 Oct 2009 07:32:33 +0000

Zaproszenie na moją stronę ślubną

wojtek — Sat, 18 Jul 2009 15:44:04 +0000

Po powrocie do Polski jestem dość mocno zapracowany fotograficznie. Na blog latynoameryka ciężko wrzucać inne rzeczy niż te co dotyczą naszej podróży. Zdjęcia oczywiście wciąż robię jednak najczęściej na zlecenie. Ostatnimi czasy dużo sesji ślubnych.. Zbieram na nową podróż… Oczywiście wciąż trzymam poziom jeśli chodzi o foty, przynajmniej tak mi się wydaje.. na stronie (link poniżej) możecie sami ocenić:

Fotografia ślubna

Publikacja w Głosie Koszalin

edyta — Sat, 11 Jul 2009 19:40:11 +0000

Poniżej czerwcowy artykuł z Głosu Koszalin. Tym razem o peruwiańskich sposobach na przyciągnięcie klienta - czyli outdoor w okolicach Limy.

Prestiż - 06.2009

wojtek — Tue, 30 Jun 2009 08:20:04 +0000

W najnowszym wydaniu Prestiż artykuł o naszej podróży po Ameryce Południowej. Zapraszam

Tekst: Joanna Boruc

NPM - Magazyn Turystyki Górskiej - 06.2009

wojtek — Tue, 30 Jun 2009 07:35:34 +0000

Pożeraczka Palców - Cerro Torre

Tekst: Edi i Wojtek

Foto: Wojtek

wokolobaltyku.blogspot.com

wojtek — Fri, 26 Jun 2009 15:26:52 +0000

Kolega Wojtek wyruszył kilka dni temu w podróż rowerem wokoło Bałtyku. Poniżej link do rowerowego bloga:

http://wokolobaltyku.blogspot.com

Polecam

Sesja pewnej telegrafistki z Warszawy

wojtek — Mon, 22 Jun 2009 12:10:18 +0000

Moja strona fotograficzna powoli powstaje z powijaków. Do czasu kiedy powstanie na cztery nogi moje najnowsze foty będę umieszczał na latynoameryka. Poniżej spontaniczna sesja znad morza mojej koleżanki z Warszawy - Bogusi. W rozwinięciu więcej..

Pokaz slajdów - Poznań !!! 17.06(środa) !!!

edyta — Tue, 16 Jun 2009 07:46:00 +0000

Zapraszamy Was na pokaz slajdów z naszej podróży. Tym razem Poznań i troszkę czasu, żeby zaplanować sobie ten wieczór.

Zdjęcia, które znacie i których jeszcze nie znacie, okraszone kilkoma historiami o tym, jak to było zaserwujemy we środę 17.06. o 19.30 w klubie Meskal (http://meskal.pl/)

ZAPRASZAMY :)

Year Gap

wojtek — Tue, 16 Jun 2009 07:31:42 +0000

Artykuł o ludziach biorących rok przerwy w życiu społecznym i wyruszających na ścieżkę przygody. Pojawiamy się w tym artykule więc zapraszam kliknąć na linka poniżej i przeczytać dobry tekst Reginy S…

www.rp.pl/podroze/yeargap

Cytaty:

Edyta Moczulska: ” - Nie żałuję, że zostawiłam przytulny pokoik, że nie mam chwilowo dochodu, że nie odkładam na moje małe cztery kąty. To niewielka cena za zachód słońca nad Salar de Uyuni, za wschód słońca pod Cerro Torre, za hamak z widokiem na Amazonkę, za Machu Picchu i setki innych miejsc, ludzi, zwierząt i wszystkiego, co widziałam przez ostatnie pół roku – twierdzi stanowczo”

“Wojtek Wójcik mimo wielu lat spędzonych w drodze nie przecenia swojego doświadczenia. Owszem – przyznaje – człowiek staje się bardziej wrażliwy, tolerancyjny, otwarty. Ale czy jest to głęboki proces wewnętrzny? Stare buddyjskie powiedzenie mówi: “mnich poznaje świat nie wychodząc z domu”…”